Բաքվի «ապտակները» Մոսկվային և Կրեմլի «խուլ» լռությունը. Ռուսաստանի երկակի ստանդարտները

Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի հայտարարությունները գնալով ավելի են կոշտանում Ռուսաստանի դեմ։ Այն, ինչի համար Հայաստանը Մոսկվայի կողմից արժանանում է տնտեսական պատժամիջոցների, սպառնալիքների ու տեղեկատվական արշավների, Ադրբեջանի պարագայում Ռուսաստանը աչք է փակում։

Ադրբեջանի նախագահն արդեն հասցրել է հարվածել պատմական անցյալի ամենացավոտ կետերին։ Նա հայտարարել է, թե խորհրդային տարիներն Ադրբեջանի համար եղել են գերության տարիներ։ Սակայն Ռուսաստանից այս հայտարարությանը կոշտ հակադարձում այդպես էլ չհնչեց։

Ավելին՝ Բաքուն բացահայտ արհամարհանք է ցուցաբերում նաև ռուսական ազդեցության տակ գտնվող տարածաշրջանային նախագծերի հանդեպ։ Ալիևը պարզ ասել է, որ չի հասկանում «3+3» ձևաչափի իմաստը, որը Մոսկվան ջանասիրաբար առաջ է մղում՝ Արևմուտքին տարածաշրջանից դուրս մղելու համար։

Ուկրաինացի հայտնի լրագրող Դմիտրի Գորդոնի հարցին ի պատասխան՝ Իլհամ Ալիևն ասել է, որ Ադրբեջանը շարունակելու է աջակցել Ուկրաինայի ինքնիշխանությանն ու սահմանների անխախտելիությանը։

«Ես կրկնում եմ նույն խորհուրդը՝ երբեք մի՛ հաշտվեք օկուպացիայի հետ։ Ուկրաինան հենց դա է անում։ Նա չի հաշտվում օկուպացիայի հետ, թեև վերջին տարում շատ բարդ պահեր են եղել։ Եղել է ճնշում՝ ռազմական գործողությունները դադարեցնելու համար, այն էլ՝ օկուպացիայի փաստացի ձևակերպման պայմանով»։

Ալիևը նաև հավելել է, որ Բաքուն պատրաստ է ցուցաբերել հնարավոր ամեն տեսակի աջակցություն ուկրաինացի ժողովրդին։

Եթե նմանատիպ հայտարարություն հնչեր Երևանից, ապա Ռուսաստանի ԱԳՆ-ն ու Կրեմլի քարոզչամեքենան շատ կոշտ գործողությունների կանցնեին։ Սակայն Բաքվի դեպքում պատկերն այլ է։ ՌԴ նախագահի մամուլի քարտուղար Դմիտրի Պեսկովն արձագանքել է զարմանալիորեն մեղմ ու հանդուրժողական ոճով։

«Կան մի շարք պետություններ, որոնց հետ մեզ կապում են սերտ հարաբերություններ, և որոնք կիսում են այնպիսի դիրքորոշում, որի հետ մենք կտրականապես համաձայն չենք։ Այո՛, դա մեր տարաձայնությունների առարկան է։ Միևնույն ժամանակ, մենք չենք կարծում, որ այս հարցը պետք է ստվեր գցի մեր երկկողմ հարաբերությունների վրա։ Մենք պահպանում ենք պրագմատիկ մոտեցում և գտնում ենք, որ պետք է ամեն կերպ զարգացնենք մեր հարաբերությունները, առավել ևս այնպիսի երկրի հետ, ինչպիսին Ադրբեջանն է։ Ինչ վերաբերում է Ուկրաինայի վերաբերյալ տեսակետին, մենք այդ տեսակետը համարում ենք սխալ և հետևողականորեն, բոլոր խողովակներով, փաստարկված կերպով կբացատրենք, թե ինչու ենք այն սխալ համարում»։

Այսպիսով, Մոսկվան պատրաստ է «կուլ տալ» ցանկացած վիրավորանք և ապտակ, միայն թե պահպանի Բաքվի հետ տնտեսական և առևտրային կապերը, որոնք պատժամիջոցների տակ գտնվող Ռուսաստանի համար կենսական նշանակություն ունեն։

Չնայած Ադրբեջանի կողմից հնչող բացահայտ հակառուսական հայտարարություններին և Ուկրաինային ցուցաբերվող աջակցությանը՝ Ռուսաստանը շարունակում է զարգացնել առևտրատնտեսական հարաբերությունները Բաքվի հետ, ընդլայնում է էներգետիկ և տրանսպորտային նախագծերը և աչք փակում ցանկացած դեմարշի վրա։

Մինչդեռ, երբ Հայաստանն ամենաչնչին ակնարկն է անում Եվրոպայի հետ մերձեցման կամ սեփական անվտանգության դիվերսիֆիկացման մասին, Մոսկվան անմիջապես գործի է դնում ճնշման լծակները՝

Լարսի անցակետում արհեստական խոչընդոտներ է ստեղծում հայկական արտահանողների համար,

հնչեցնում է գազի գնի բարձրացման կամ մատակարարումների սահմանափակման հնարավոր սպառնալիքներ,

տեղեկատվական պատերազմներ է վարում և ռուսական դաշնային հեռուստաալիքներով հնչեցնում է հայկական պետականության դեմ ուղղված ուղիղ սպառնալիքներ։

Այս իրավիճակը ևս մեկ անգամ ցույց է տալիս, որ Ռուսաստանի «ռազմավարական գործընկերության» կանոնները գործում են միակողմանի։ Ուժեղին և հարուստին (տվյալ դեպքում՝ Ադրբեջանին) ներվում է ամեն ինչ, իսկ դաշնակցին (Հայաստանին) պատժում են սեփական շահերը պաշտպանելու ցանկացած փորձի համար։