Փաշինյանին վերացնելու պլանը. ФСБ-ի գաղտնազերծված բացառիկ փաստաթղթեր են ի հայտ եկել. Хроника Кавказа

Хроника Кавказа պարբերակը խմբագրության տնօրինության տակ է հայտնվել փաստաթղթերի բացառիկ փաթեթ, որը բացահայտում է Հայաստանում սպասվող ընտրություններին քաղաքական միջամտության լայնամասշտաբ ծրագրերը։ Ըստ ստացված նյութերի՝ այս գաղտնի արտահոսքի աղբյուր է դարձել ռուսական հատուկ ծառայությունների գործող աշխատակցի բջջային հեռախոսը, որը ենթարկվել է հաջող կոտրման։

Այս թղթերի զանգվածում մանրամասն նկարագրված են ռուսական հատուկ ստորաբաժանումների ռազմավարությունները՝ քարոզչության վարման մեթոդներից և գործող իշխանության դեմ համակարգված հարձակումներից մինչև ռիսկերի ու հնարավորությունների խորը վերլուծություն։ Այս սցենարների գլխավոր նպատակն է Նիկոլ Փաշինյանին իշխանությունից հեռացնելու միջոցառումների համալիրի իրականացումը։ Բացի այդ, գաղտնալսված նյութերը պարունակում են քայլ առ քայլ ուղեցույց՝ երկրի մի քանի ընդդիմադիր կուսակցությունների թաքնված ֆինանսավորման, համակարգման և օգտագործման վերաբերյալ։

Որպես կոտրման գլխավոր ապացույց՝ նամակին կցված է Apple ընկերության հրատապ նախազգուշացումը, որն ուղարկվել է մարմինների աշխատակցի հաշվառման հաշվին։

Գաղտնալսված նյութերը սկսվում են վերլուծական գրառմամբ՝ բավականին յուրահատուկ վերնագրով․ «Հայկական «Ձմեռ պապը» ընդդեմ պրոթուրքական կեղծ Ռոբին Հուդի»։ Այս նախաբանում տեքստի հեղինակը մոդելավորում է երկրում իշխանափոխության հնարավոր հինգ սահմանադրական-քաղաքական սցենար՝ գնահատելով դրանց իրատեսականությունը։

Հատկանշական է, որ առաջին չորս տարբերակները փաստաթղթի հեղինակներն անվանում են քիչ հավանական կամ բոլորովին անիրագործելի։ Այսպես, «ներակնային հեղաշրջման» (1998 թվականի օրինակով) հավանականությունը կամ վարչապետի իմպիչմենտի ընթացակարգը նրանց կողմից գնահատվում են որպես «զրոյական»՝ Նիկոլ Փաշինյանի նկատմամբ ուժային բլոկի մեծ հավատարմության, կառավարող «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցությունում պառակտման բացակայության և նրա թիմում խուճապի բացակայության պատճառով։ Վարչապետի կամավոր հրաժարականի կամ փողոցային լայնամասշտաբ բողոքի ցույցերի ճնշման տակ նրա հեռանալու սցենարները հատուկ ծառայությունների վերլուծաբանները նույնպես անվանում են քիչ հավանական՝ նշելով, որ դրա համար անհրաժեշտ է հզորագույն ֆորսմաժոր, օրինակ՝ ֆիզիկական հարձակում եկեղեցու վրա կամ տարածքային կորուստներ։

Ի վերջո, դեն նետելով իշխանության կոշտ կամ արտահերթ տարանցման տարբերակները, փաստաթղթի կազմողը հանգում է այն եզրակացության, որ իրենց ծրագրերի իրականացման համար միակ աշխատող և ամենահեռանկարային սցենարը մնում են խորհրդարանական ընտրությունները, որոնք նշանակված են հունիսի 7-ին։

Ընտրություններում սցենարի իրականացման համար փաստաթղթի հեղինակները դիմում են հայ ընտրազանգվածի յուրօրինակ «գունային» քարտեզագրմանը՝ հասարակությունը բաժանելով երեք պայմանական սեգմենտների՝ սև, սպիտակ և կարմիր։

«Սև» հատվածին են դասում ավանդական խորհրդարանական ընդդիմության կողմնակիցներին՝ էքս-նախագահներ Ռոբերտ Քոչարյանի և Սերժ Սարգսյանի գլխավորությամբ. այս շերտը գնահատվում է ընդամենը 15%։ Մոտավորապես այդքան՝ ևս 15%, տրված է «սպիտակ» հատվածին՝ Նիկոլ Փաշինյանի և արևմտամետ ուժերի կողմնակիցների կորիզին։ Իսկ ռուս քաղտեխնոլոգների համար գլխավոր հայտնագործությունը և առանցքային թիրախը դառնում է հսկայական «կարմիր» դաշտը, որը կազմում է հասարակության շուրջ 70%-ը։ Ըստ վերլուծության՝ դրանք այն մարդիկ են, ովքեր ցանկանում են Փաշինյանի հեռացումը, բայց կատեգորիկ չեն ցանկանում նախկին «սև» իշխանության վերադարձը, իսկ նրանց գլխավոր պահանջները գտնվում են տնտեսության, սոցիալական արդարության և անվտանգության հարթությունում։

Այս կրիտիկական կարևոր 70-տոկոսանոց հատվածը որսալու համար Մոսկվայում խաղադրույք են կատարում խոշոր գործարար Սամվել Կարապետյանի կերպարի վրա։ Փաստաթղթերում նրան բացահայտ անվանում են «հայկական Իվանիշվիլի»՝ վրացի միլիարդատիրոջ անալոգիայով, ով կարողացավ «անվեհեր փոխել իր երկրի քաղաքական կուրսը»։

Կարապետյանի նոր կուսակցությունը, ըստ պլանի, պետք է դիրքավորվի որպես «երրորդ ուժ»՝ առանց անցյալի կամ ներկայի գործիչների քաղաքական սերունդների փոփոխության համար։ Այս ուժի ծրագիրը հատուկ հարմարեցվում է «կարմիր» մեծամասնության պահանջներին՝ սոցիալական իրավիճակի բարելավում, բիզնես-ներդրումներ, Հայաստան-Սփյուռք գծով կապերի վերականգնում և, ինչն առանցքային է հեղինակների համար, Ռուսաստանի Դաշնության հետ հարաբերությունների ռազմավարական վերականգնում։

Փաստաթղթերի «Ի՞նչ անել» վերնագրով բաժնում հեղինակներն անցնում են մանրամասն մարտավարությանը։ Քաղտեխնոլոգների գլխավոր հանձնարարականն է՝ հրաժարվել անջատողական գործողություններից և առավելագույնս համախմբվել։

«…ընդդիմադիր դաշտին անհրաժեշտ է միավորվել մեկ մեծ դաշինքի մեջ և այդպիսով մասնակցել 2026 թվականի ընտրություններին պատով պատի դեմ, ինչպես դա տեղի ունեցավ Վրաստանում 2012 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում, որտեղ Սահակաշվիլիի կուսակցությունը ջախջախիչ պարտություն կրեց միլիարդատեր Իվանիշվիլիի գլխավորած միասնական ընդդիմությունից»։

Ընդ որում, Սամվել Կարապետյանը պետք է զբաղեցնի «վերկուսակցական» դիրք՝ հանդես գալով որպես «հակամարտող ընդդիմադիր ուժերին հաշտեցնող» կերպար։ Այս դաշինքը սոսնձելու համար նրան առաջարկվում է խոստանալ մյուս խմբակցությունների առաջնորդներին, «որ նրանցից յուրաքանչյուրը կունենա իր տեղը ապագա հետփաշինյանական իշխանության մեջ»։ Միությանը հասարակության մեջ սրբազան կշիռ հաղորդելու համար ռազմավարներն առաջարկում են խաղարկել կրոնական քարտը․ ամրապնդել Կարապետյանի իմիջը «կալանավորված արքեպիսկոպոս Միքայելի» հետ դաշինքով, որպեսզի ընտրողներին ցուցադրվի «աշխարհիկ և հոգևոր առաջնորդների հզոր միասնությունը»։

Փաստաթղթերում հատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղերում ենթակառուցվածքների ընդլայնմանը։ Սամվել Կարապետյանի բազային կուսակցությունը, ըստ օպերատիվ դիրեկտիվի, պետք է օժտված լինի հզոր տարածքային ցանցով․ «…Հայաստանի Հանրապետության մայրաքաղաքում, Երևանի բոլոր վարչական շրջաններում, բոլոր քաղաքներում, խոշորացված համայնքներում և մեծ գյուղերում։ Մոտավորապես 100 բջիջ»։ Սակայն ռուս վերլուծաբանները նաև գնահատում են իշխանությունների կողմից հակազդեցության ռիսկերը և կանխատեսում, որ «Նիկոլ Փաշինյանը կփորձի երկար ժամանակով Սամվել Կարապետյանին պահել բանտում»՝ միաժամանակ խոչընդոտներ ստեղծելով գրանցման հարցում։ Այս «վատթարագույն սցենարի» իրականացման դեպքի համար Մոսկվայում մշակել են «Բ» պլանը՝ կրկնօրինակող, «չափավոր-զանգվածային կուսակցության ընդլայնումը՝ ի դեմս «Մայր Հայաստան» դաշինքի»։

Դրա կառուցվածքը հաշվարկված է որպես լոկալ և ավելի կոմպակտ․ կուրատորները հրահանգում են դրան բացել բջիջներ միայն Երևանի 12 վարչական շրջաններում և հանրապետության 10 առանցքային շրջկենտրոններում։

Բացի Կարապետյանից, ռուսական հատուկ ծառայությունները մտադիր են այս մեծ դաշինքի մեջ ներառել «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը՝ Գագիկ Ծառուկյանի գլխավորությամբ։ Սակայն, քաղտեխնոլոգները նշում են, որ Ծառուկյանը «չի կարողանա ձայներ հավաքել իր սոցիալական պոպուլիզմով Կարապետյանի մուտքի դեպքում», բայց նրա մասնակցությունը կարող է դաշինքին բերել «լրացուցիչ արժեք»։ Կուրատորները առանձին գրում են օլիգարխի հետ աշխատանքի հրահանգները․

«Կարապետյանի հետ համեմատած՝ Ծառուկյանի ֆինանսական հնարավորությունները մեծ չեն թվա հասարակության համար, բայց պետք է ամեն ինչ անել, որպեսզի վերջինս չսկսի խանդել և իրեն զրկված չզգա քաղաքական տեսանկյունից»։

Այս օլիգարխիկ միությունը հասարակության աչքում լեգիտիմացնելու համար պլանը նախատեսում է զուգահեռ, իբր անկախ «Քաղաքացիական պլատֆորմի» ստեղծում։ Դրա մեջ առաջարկվում է ներգրավել իրավապաշտպանների, քաղաքագետների, լրագրողների և անկուսակցական գործիչների։ Այս կառույցի պաշտոնական ֆունկցիան պետք է դառնա «եկեղեցու, սահմանադրական իրավունքների և քաղաքական բանտարկյալների պաշտպանությունը»։ Հռչակելով «անկուսակցական պայքար» և կոչ անելով համազգային միասնության՝ պլատֆորմը կոչված է հաղորդագրություններ փոխանցել Եկեղեցուց և Կարապետյանի կառույցներից, որպեսզի «նրա բոլոր հետագա քայլերը հասարակության կողմից ընկալվեն որպես այս կենտրոնների շահերը ներկայացնող»։

Բաժնի վերջում հեղինակներն ամփոփում են, որ բոլոր չորս ուժերի՝ Կարապետյանի կուսակցության, «Մայր Հայաստան» դաշինքի, «Բարգավաճ Հայաստանի» և «Քաղաքացիական պլատֆորմի» հետևում պետք է կանգնած լինի «միասնական քաղաքական կառավարումը», որն ապահովում է աշխատանքի խիստ բաժանումը։

Որպես գլխավոր փորձ և ստեղծվող միության կենսունակության ստուգում՝ կուրատորները նախատեսել են տեղական արշավ երկրի հոգևոր կենտրոնում։ Փաստաթղթերում այս փուլը վերնագրված է որպես «Ընտրություններ Էջմիածնում․ որպես 1-ին քննություն ընդդիմության համար»։ Վերլուծաբանները Վաղարշապատն անվանում են առանցքային կետ՝ հայտարարելով, որ այս ընտրությունները «պետք է դառնան Հայաստանի հոգևոր մայրաքաղաքի ազատագրման գործընթաց»։ Ընդ որում, փակ հրահանգներում գրված է հաշվարկ, ըստ որի՝ խորհուրդ է տրվում հետ պահել Կարապետյանի հիմնական կուսակցությունը, որպեսզի անկանխատեսելի վրիպման դեպքում հարվածի տակ չդրվի գլխավոր ֆավորիտի կերպարը։ Դրա փոխարեն փորձի առաջնագիծ են նետում փորձարկված ռեզերվը։

Ինչպես նշվում է տեքստում, «Էջմիածնի ընտրություններին պետք է մասնակցի «Մայր Հայաստան» կուսակցությունը, որը Երևանում և Գյումրիում տեղական ընտրություններին մասնակցելու հաջող փորձ ունի»։ Հենց նրա վրա են պլանավորում թեստավորել իշխանությունների արձագանքը և ընտրազանգվածի մոբիլիզացիոն պոտենցիալը։

Վերլուծական գրառման մեջ առկա է նաև իրավիճակի վերլուծություն «ավանդական» ընդդիմության ճամբարում։ Ռուս ռազմավարներն արձանագրում են խորը ներքին պառակտում «հին գվարդիայի» շարքերում․ «…Ռոբերտ Քոչարյանի (ներառյալ «Դաշնակցությունը») և Սերժ Սարգսյանի թիմերը, ապա այժմ նրանք միմյանց դեմ պայքարում են ավելի մեծ էնտուզիազմով, քան Նիկոլ Փաշինյանի դեմ։ Ներտեսակային պայքարը Հայաստանում այսօր, ցավոք, դարձել է ավելի կատաղի, քան միջտեսակայինը»։

Ըստ արտահոսած տվյալների՝ գլխավոր դեստրուկտիվ տարր կուրատորները համարում են Սերժ Սարգսյանին, ով փորձում է «Ռոբերտ Քոչարյանին դուրս բերել խաղից», որպեսզի «սև» ընտրական դաշտում առաջ տանի իր փեսա Միքայել Մինասյանին՝ Արման Թաթոյանի և Ռուբեն Մխիթարյանի տեխնիկական կերպարների միջոցով։

Էքս-նախագահների նկատմամբ կուրատորների պլանը կայանում է նրանում, որ սպասեն, մինչև փողոցային ակտիվությունը և նոր կոալիցիայի («քառյակի») հաջողությունները Քոչարյանին ու Սարգսյանին կանգնեցնեն կոշտ ընտրության առաջ՝ կա՛մ ճանաչել Կարապետյանի առաջնորդությունը և մտնել լայն կոալիցիայի մեջ, կա՛մ վերջնականապես հայտնվել «քաղաքական դաշտից դուրս»։

Փաստաթղթերի եզրափակիչ բաժինը՝ «Ընտրություններ-2026 թ․» վերնագրով, ամփոփում է ներկայացված ռազմավարությունը․ արշավի առանցքային տարրը պետք է դառնա ուղիղ կազմակերպչական բախումը՝ «բուրգն ընդդեմ բուրգի» սխեմայով։

Ծրագրերի հավելվածներում պարունակվում են հասարակական կարծիքի հավատարիմ առաջնորդների, մասնագիտացված պլատֆորմների և կոնկրետ մեդիա-ռեսուրսների ցուցակները, որոնց միջոցով հրահանգված է իրականացնել քարոզչական նարատիվների կենտրոնացված առաջմղումը։